1.
 
              ชาเกียวกุโระ (Gyo Kuro) ต้องชงด้วยน้ำที่ไม่ร้อนจนเกินไป ผมกดน้ำร้อนจากกาไฟฟ้าใส่ถ้วยกระเบื้องทำมือจากญี่ปุ่น รินจากถ้วยกระเบื้องใบแรกใส่ถ้วยกระเบื้องอีกใบ เพื่อลดอุณหภมูมิของน้ำ ก่อนที่จะเทลงในกาชา ที่ใส่ไว้ด้วยใบชาญี่ปุ่นเกรด A
 
              ขยับกาเล็กน้อย ให้น้ำร้อนในกากระเพื่อม ชาเกียวกุโระจึงโชยกลิ่นละเมียด
 
              สายฝนยังคงปกคลุมเมืองทั้งเมือง ต้นไม้สีเทาแทรกสลับตึกรามบ้านเรือน พร่าเลือนอยู่ในภาพวาดขาวดำใบใหญ่ของม่านฝน ลมนิรนามกระโชกไหว หอบไอเย็นของเม็ดฝนมาสัมผัสกาย
 
              หนังสือเล่มหนึ่ง กับชาอุ่นหอมกรุ่นยามเช้า พาหัวใจดวงน้อยโบนบินฝ่าสายฝน
 
 
2.
 
              แม้ไม่มีสายลมใดพัดพา - แต่เราก็พบกันจนได้
 
              ในเมืองใหญ่เช่นนี้ เราต่างเป็น 'คนไกลบ้าน' ที่จากท้องนามาผจญภัยในเมืองหลวง มาเพื่อค้นหาบางอย่าง - บางอย่างที่พ่อเรียกมันว่า 'อนาคตที่ดีกว่า'
 
              ในเมืองใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย บ่อยครั้งที่เหมือนจะสิ้นแรงใจ
 
              เธอยื่นหนังสือเล่มเล็ก - หนังสือทีเราซื้อให้กันในวันแรกของเรา หนังสือชื่อเดียวกันสองเล่ม ที่เราต่างเก็บรักษามันไว้เป็นตัวแทนของกันและกัน
 
              'อ่านให้ฉันฟัง' เธอชี้บทกลอนบทหนึ่งในนั้น
 
                                     ม้าและปืนของพ่อที่ต่อสู้
                             คงจะเฉาก่อนจะรู้ซึ้งความหาย
                             เช็ดน้ำตาที่ขอบตา-ลูกผู้ชาย
                             หรือจะถึงคราวพ่ายต้องอายคน *
 
               ผมยิ้มให้เธอ เธอยิ้มให้ผม หัวใจสองดวงยิ้มให้กัน
 
 
3.
 
              แม้ไม่มีสายลมใดพัดพราก - เราก็จากกันในที่สุด
 
              เมืองใหญ่ อ้างว้างเหลือเกินสำหรับคนไกลบ้าน ทว่านั่นเป็นเรื่องดีที่ทำให้หัวใจโดดเดี่ยวสองดวงต่างโหยหากันและกัน แต่เมืองหลวงก็กว้างใหญ่เกินไป - ใหญ่พอที่จะทำให้เธอพลัดหาย
 
              'เราต้องแยกย้าย เพื่อค้นหาในสิ่งที่แตกต่าง' นั่นคือประโยคสุดท้ายของเธอ
 
              แม้อยู่ในตมหล่มเดียวกัน เพชรกับก้อนกรวดก็ฉายค่าแตกต่าง ผมรู้สึกเหมือนก้อนกรวดในวันที่เธอบอกลา
 
              ไม่ใช่สายลมหรอก ที่ทำให้เธอเลือนหายไปท่ามกลางความศิวิไลซ์ของเมืองหลวง
 
 
4.
 
             สายฝนยังคงปกคลุมเมืองทั้งเมือง ต้นไม้สีเทาแทรกสลับตึกรามบ้านเรือน พร่าเลือนอยู่ในภาพวาดขาวดำใบใหญ่ของม่านฝน
 
             ชาเกียวกุโระยังคงไม่พร่องไปจากถ้วย
 
             สายลมนิรนามกระโชกแรงอีกครั้ง หอบละอองฝนเหน็บหนาวสัมผัสกาย ผมตื่นจากภวังค์ กระวีกระวาดเช็ดเม็ดฝนบนปกหนังสือ  ๐
 
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~