~~ บันทึก นึกได้ ระบายเหงา ~~

๐ เสียงนกกางเขนหวีดหวานบนต้นยางใหญ่หน้าบ้าน ผสานเสียงจิ๊บๆ เจื้อยแจ้วของนกปรอดสวนฝูงใหญ่ ปลุกผมตื่นอย่างแช่มช้า ข้างกาย, เธอยังหลับไหลเปี่ยมสุข

เช้าวันใหม่อันสดใส เธอยังหลับสบายในอ้อมกอดของผม แก้มขวานุ่มเนียนหนุนแนบอกอุ่น ผมยาวสลวยสยายบนแผ่นหลังเรียบเนียน ผมยื่นมือสัมผัสแผ่วเบา กลิ่นกายอ่อนๆ โชยสัมผัสนาสิก แขนซ้ายเริ่มชา, แต่ผมยังไม่อยากขยับให้เธอตื่นจากการหลับไหล

นกกางเขนยังส่งเสียงร้องบนต้นยาง เสียงหวีดหวานกังวานกว่าในทุกๆ เช้า

สิ้นเสียงขยับปีกพรึบพรับ นกกางเขนตัวเดิมปรากฎตัวบนขอบหน้าต่าง ส่งเสียงหวีดหวานใกล้หู, เธอยังหลับไหลในอ้อมกอด แขนซ้ายชาหนักขึ้น, ผมนอนนิ่งไม่ไหวติง

นกกางเขนกระโดดหายจากขอบหน้าต่าง เสียงร้องย้ายมาอยู่บนหัวเตียง เสียงแหลมสูงดังขึ้นเรื่อยๆ แขนซ้ายผมชาดิกไม่อาจขยับ เสียงหวีดสูงทวีความดังบาดแก้วหู ดังขึ้นๆๆๆ  ผมเอื้อมมือไปที่ต้นเสียง เสียงนกกางเขนบาดหูเงียบหายไป

ชิท !! นอนทับแขนตัวเองอีกแล้วเรา !

ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หันมองไปที่หัวเตียง นกกางเขนบอกเวลา 09:30 นาฬิกา

ตายล่ะหว่า ผมมีนัดกับเพื่อนหญิงตอน 9 โมง

...........................

ดวงจันทร์กลมโตแขวนดวงเหนือขอบฟ้าไร้เมฆ ส่องแสงเหลืองนวลอาบไล้ผืนป่า เสียงกีตาร์และเสียงเพลงของกลุ่มเพื่อนๆ แผ่วมาตามสายลม ผมแยกตัวมาอยู่ที่ระเบียง แหงนมองท้องฟ้า ซึมซับความสวยงามของดวงจันทร์ที่ผมหลงรัก

เสียงออดแอดของพื้นไม้กระดานจากฝีเท้าของใครซักคนเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ด้วยจังหวะก้าวที่คุ้นเคย, ผมรู้ว่าเป็นใครโดยไม่ต้องหันมอง

“เหงาอีกแล้วหรือคะ, ชาย?” เพื่อนหญิงของผมยื่นมือสัมผัสไหล่แผ่วเบา

“อืม, บรรยากาศอย่างนี้ กับกลุ่มเพื่อนที่ต่างมากันเป็นคู่ ความเหงามาเคาะประตูไม่บอกกล่าวให้ตั้งตัว” ผมตอบ, สายตายังจ้องบนท้องฟ้า

“ชายคะ, คุณลืมแล้วหรือว่าคุณมากับฉัน?” เธอขยับเข้าใกล้

ผมหันมาสบตาเธอ สายตาห่วงใยของเพื่อนหญิงยิ่งทำให้ความเหงารุกเร้าหนักหน่วง “ผมหมายถึง ใครซักคนในฐานะคู่รัก”

“ชายคะ, เราเกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกัน เพื่อนที่รักและหวังดีด้วยใจบริสุทธิ์ ความรักของเพื่อนทดแทนในสิ่งที่คุณโหยหาไม่ได้เลยหรือ?”

“ทำไมเราถึงไม่..” เสียงของผมถูกกลืนหายไปในอากาศหนาวเหน็บ

เธอจ้องตาผมเนิ่นนาน จ้องลึกค้นหา “ชายคะ, คุณดูดวงจันทร์โน่นสิ มันอยู่คู่โลกนี้มานานแสนนานด้วยระยะห่างจากโลกที่เหมาะสม ถ้าไกลกว่านี้ดวงจันทร์ก็จะเคลื่อนหายจากวงโคจรของโลกตลอดกาล หรือถ้าใกล้กว่านี้ก็จะต้องเคลื่อนเข้ากระทบกับโลกจนแตกสลาย

“ชายคะ, ดวงจันทร์ที่ดูสวยงามจนคุณหลงใหลได้ ก็เพราะดวงจันทร์อยู่บนโน้น เอาเข้าจริงๆ ในระยะใกล้กว่านี้ ดวงจันทร์ก็ใช่ว่าจะสวยงาม

“ฉันอยากเป็นดวงจันทร์ของคุณตลอดไปค่ะ ชายคะ, เราเกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกัน”

ผมยิ้มให้เธอ “นั่นสินะ ผมต้องโหยหาอะไรอีกในเมื่อ..ผมโชคดีเหลือเกินแล้ว, ที่มีเพื่อนแสนดีอย่างคุณ”

..............................

ด้วยความรวดเร็ว ผมออกจากบ้านตอน 9:45 น. ร้านกาแฟที่นัดหมายกับเพื่อนหญิงอยู่ถัดไปเพียงสองป้ายรถเมลล์ แต่ด้วยสภาพการจราจรที่ไม่เป็นใจ ผมกระหืดกระหอบถึงร้านกาแฟ 10:15

“ขอโทษด้วยหญิง รถติดบรม” ผมแก้ตัว

เธอยิ้มให้ ไม่มีวี่แววถือโทษ “นัดฉัน 9 โมง คุณเล่นมาตอน 10 โมง 15 เนี่ยนะ, ชาย ถ้าคุณเป็นคนรักของฉัน ฉันได้งอนคุณเป็นปีแน่”

“ผมขอโทษ ผมตื่นสาย เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย” ผมสาระภาพ

“อย่าใส่ใจเลยชาย ฉันไม่โกรธคุณหรอก ฉันเข้าใจคุณ หนุ่มโสดขี้เหงา มัวแต่อ่านบล็อกจนดึกดื่น” เธอกระเซ้า

“คุณรู้ได้ไง?”

“ชายคะ, เรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวคุณ ถ้าฉันไม่รู้, ฉันจะอ้างตัวเป็นเพื่อนคุณอย่างสนิทปากได้อย่างไร ตีหนึ่งตีสองฉันยังเห็นคุณคอมเม็นต์บล็อกของใครต่อใครไปทั่ว”

“แหะๆ ก็มันนอนไม่หลับนี่” ผมจำนน

“แล้วฉันยังรู้อีกด้วยว่า คุณนั่งส่องสาวใจกล้าโยกย้ายยั่วยวน ผ่านหน้าจอแคมฟร็อกอยู่บ่อยๆ” เธอเล่นไม่เลิก

“แหม, ความสุขเล็กๆ มันก็ต้องมีบ้างแหละ เฮ้ย, ว่าแต่คุณรู้ได้ไง?”

“ฮ่าฮ่า..อันนี้ฉันเดาน่ะ คุณพลาดแล้วล่ะ, ชาย” เธอหัวเราะยาวนาน

“โห..ร้ายจริงคุณหญิง ผมชักจะเห็นด้วยกับคุณ โชคดีแล้วที่เราเป็นแค่เพื่อนกัน”

“อืม, งั้นคุณโชคดีสองต่อ..วันนี้ฉันขออาสาเลี้ยงกาแฟคุณ”

เธอชูแก้วคาปูชิโน ผมยกแก้วเอสเพรสโซ่ของผมขึ้นชน ๐

ปล.๑ ขอบคุณภาพประกอบ จาก http://child.bloggang.com

ปล.๒ ขอบคุณ..สำหรับทุกความเห็นและการเยี่ยมเยียน ครับ