~~ บันทึก นึกได้ ระบายเหงา ~~

 

๐ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือ ปลุกผมงัวเงียขึ้นรับสาย

"ขอบคุณพระเจ้า คุณหายหัวไปไหนมา ฉันโทรหาคุณราวๆ ล้านครั้งกระมัง ในช่วงวันหยุดยาวที่ผ่านมา" เสียงเพื่อนหญิงแทรกผ่าน Nokia N73 เก่าคร่ำครึ

"....." ดูเหมือนสมองผมยังไม่เริ่มทำงาน

"นี่ชาย.!! ช่วยพูดอะไรซักอย่างได้มั๊ย เพื่อยืนยันการมีชีวิตอยู่ของคุณ ให้ตายสิ ฉันเป็นห่วงคุณรู้มั๊ย?" เธอทำเสียงเขียวจริงจัง

"ขอบคุณสำหรับความห่วงใย และได้โปรดวางใจ ผมยังดำรงอยู่ในโลกใบเดียวกับคุณ"

"เยี่ยมเลย ถ้าเป็นเช่นนั้น ช่วยบอกฉันให้หายขุ่นใจที, ชาย ว่าคุณหายหัวไปไหนมา?" เสียงแข็งของเธอแฝงด้วยคลื่นความห่วงใย

"อืม, ตัดขาดจากการสื่อสาร เข้าๆ ออกๆ ร้านกาแฟ ร้านหนังสือ กิจกรรมยามว่างอันโปรดปรานของคนโสด สุข-สมบูรณ์แบบ ไร้ริ้วรอย" ผมตอบ

"เฮ่อ..!!" เสียงถอนหายใจของหญิงสาวจากปลายสาย ผมไม่แน่ใจนักว่าเป็นน้ำเสียงโล่งอกหรือระอาต่อคู่สนทนา

"ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วง ผมรู้ซึ้ง..ว่าการมีปิยมิตรเช่นคุณคอยเป็นห่วงเป็นใย ถือเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิต แต่..มีอะไรน่าห่วงหรือ ในช่วงหยุดสงกรานต์เปี่ยมสุขอย่างนี้? หรือว่าคุณต้องการเพื่อนดื่มเหล้าคลายร้อน?.." ผมติดตลกในประโยคท้าย

"ได้โปรดอย่าเห็นฉันเป็นหญิงขี้เมา พวยควันโขมง กับรถบรรทุกแก๊สขวางถนน พร้อมคำขู่ของพวกป่วนเมืองที่อ้างในความรักประชาธิปไตยและความถูกต้องชอบธรรม ไม่น่าห่วงหรอกหรือชาย? นั่นมันแถวบ้านคุณ, ในฐานะเพื่อน...คุณไม่คิดหรอกหรือว่าฉันควรห่วงคุณ? คุณห่วงใครเป็นบ้างไหมชาย วะ, คุณเคยห่วงฉันไหม?"

ผมนิ่งฟังเธอร่ายยาว ด้วยความรู้สึกผิดที่มองข้ามในรายละเอียดที่เกินกว่าคนหยาบๆ อย่างผมจะนึกถึง "อืม.. ห่วงสิ, หญิง ผมห่วงคุณนะ แต่ไม่แสดงออก"

"ขอบคุณ ! ฉันจะพยายามยินดีในสิ่งที่ฉันได้ยิน.." น้ำเสียงของเธอประชดประชัน 

"ช่างเถอะ คุณยังมีสุขดีก็ดีแล้ว อืม, บ่ายโมงวันนี้เป็นไปไหมที่เราจะพบกันที่ร้านกาแฟร้านเดิม?" เธอเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไม่เหลือร่องรอยขุ่นเคือง

"ได้เลย, ผมมีเวลาเหลือเฟือ อืม..ว่าแต่มีธุระอื่นใดนอกจากพบปะพูดคุย?"

"ฉันกำลังทำหน้าที่ของเพื่อนค่ะชาย เพื่อนผู้หวังดีที่ไม่อยากเห็นเพื่อนเหงาจนเกินงาม ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จักเพื่อนหญิงของฉัน สาวโสดขี้เหงากับหนุ่มโสดขี้เหงา จับมานั่งข้างกัน ที่เหลือเป็นเรื่องระหว่างเธอกับคุณ หมดหน้าที่ของแม่สื่อจอมจุ้นอย่างฉัน อ้อ.. เธอเป็นคนดี ข้อนี้ฉันยืนยันได้"

ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกหม่อมแม่จับคู่ให้ แน่นอนอยู่แล้ว, สูตรตายตัว..หญิงสาวคนนั้นต้องเป็นลูกสาวคนเดียวของเพื่อนของหม่อมแม่, คุณหญิงสมร ที่คัดสรรแล้วว่าเหมาะสมคู่ควรด้วยฐานะทางสังคม ร้อยทั้งร้อย, เชื่อขนมกินได้..เธอต้องเป็นสาวสวยสมบูรณ์แบบ เพิ่งเรียนจบจากอเมริกา รูปร่างอะร้าอะแหร่มยั่วยวน แต่ปากร้ายและขาดพร่องกิริยามารยาทอันควร โอ.. ผมคุ้นๆ ว่าเคยดูทางทีวี นี่กำลังจะเกิดขึ้นจริงกับผมหรือนี่?

ที่ร้านกาแฟร้านเดิม บรรยากาศเดิมๆ ที่ผมโปรดปราน กลิ่นกรุ่นกาแฟคละคลุ้งวงสนทนาออกรสของเรา-ผมกับเพื่อนหญิง ระหว่างรอเพื่อนของเธอ, หญิงสาว-เหงา-โสด ที่จะถูกแนะนำให้รู้จัก

"มาแล้ว มาแล้ว" เพื่อนหญิงของผมทำเสียงกระซิบ ผมหันมองไปทางหน้าร้าน หญิงสาวรูปร่างสมบูรณ์แบบ ผมยาวสลวยสยายล้อลม, ถอดแบบโฆษณาน้ำยาสระผม ในชุดกางเกงยีนส์สีน้ำเงินกับเสื้อยืดสีขาวรัดรูปอวดรอยโค้งเว้าไร้ที่ติ ก้าวลงจากรถ Jazz สีแดงสด เดินตรงมาที่ประตูกระจก

อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น, ผมก้มมองถ้วยกาแฟ ทำเป็นไม่เห็นหญิงสาวที่กำลังแทรกตัวผ่านประตูร้าน พร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมชั้นเลิศ

"สวัสดีหญิง สวัสดีค่ะ นี่..คงเป็นคุณชาย เพื่อนของหญิงใช่มั๊ยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เธอกล่าวทักทายเพื่อนของเธอกับผม พร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ หญิง-ตรงข้ามกับผม

"เอ่อ.. สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ คุณ..เอ่อ.." ผมอึ้งไปชั่วขณะ

"พลอย..ค่ะ" เธอต่อประโยค

"ครับ, คุณพลอย ยินดีที่ได้รู้จักครับ" 

หญิงสาวยิ้มกว้างให้ อวดฟันขาวสะอาดเรียงเป็นระเบียบ เหมือนแถวทหารกองเกียรติยศในชุดขาว "ขอตัวเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ เดี๋ยวมานะหญิง"

เธอลุกจากเก้าอี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ ผมแทบจะรอไม่ไหวที่จะพูดอะไรบางอย่างกับหญิง

ผมมองตามเธอจนลับตา จึงหันมาทางเพื่อนหญิงของผมเพื่อพูดอะไรบางอย่างที่อัดอั้นในใจ

"โอ..หญิง แม่สื่อของผม ผมไม่ใช่คนที่คบใครที่หน้าตา แต่.. ได้โปรด, ขอสวยกว่านี้ซักนิดไม่ได้หรือหญิง? สวยเหมือนคุณ หรือซักครึ่งหนึ่งของคุณก็ได้"

"ฉันขอค้าน.." 

"ค้านว่าคุณไม่สวยอย่างที่ผมกล่าวอ้าง? ไม่เอาน่า, นี่ไม่ใช่เวลามานั่งถ่อมตัว" ผมยังพอมีเวลาแหย่เธอเล่น

"เปล่า.. ข้อนั้น, ฉันไร้ข้อโต้แย้ง" เธอหัวเราะ-ขำมุกตัวเอง "แต่ฉันไม่เห็นด้วย ที่จะด่วนตัดสิน ทั้งไม่เห็นด้วยที่จะวัดค่าคนด้วยหน้าตา ความสวยรับประทานไม่ได้"

"เกรงว่าคุณจะเข้าใจผมผิด ผมเพียงแต่..."

"จริงๆ เธอก็สวยนะ" เธอแทรก

"สวย?"

"ใช่ค่ะ,ชาย สวยทีเดี่ยวแหละ"

"สวยยังไง?"

"สวยนะ...แต่ไม่แสดงออก" เพื่อนหญิงของผมยิ้มละไม ก่อนยกแก้วคาปูชิโนขึ้นจิบ

เธอกำลังเดินมาโน่นแล้ว หญิงสาวที่แม่สื่อของผมคัดสรรมาแนะนำให้รู้จัก ผมเห็นด้วยกับหญิง, เร็วเกินไปที่จะตัดสินใครในนาทีแรกพบ... 

มองในระยะนี้, เธอก็ดูละม้าย ซอง เฮ เคียว (Song Hye Kyo) อยู่ไม่น้อย ๐

PS.1 for more information about 'เพื่อนหญิง' <<โปรดคลิก>>

PS.2 special thanks : picture from internet (Song Hye Kyo)

ปล.๓ เพื่อนย่อมเป็นห่วงเพื่อนเสมอ..