ผัดผักบุ้งใส่ไข่ฝีมือยาย
หญิงสาวผู้ปรากฎกายในร้านกาแฟ
posted on 10 Jul 2009 18:22 by doublewinwin04 in 3-SHORT-STORY-3, 6-YING-6
๐ ช่วงยามแห่งการพักผ่อนในบ่ายวันหยุด ผมหลบอากาศร้อน ละเลียดปัจจุบันขณะกับหนังสือเล่มโปรดในร้านกาแฟที่คุ้นเคย แม้เป็นอากาศสังเคราะห์ ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นกรุ่นกาแฟ ก็ไม่เลวร้ายนักสำหรับวันหย่อนอารมณ์ของคนเมือง
อาจจะเช้าไปสำหรับวันหยุด ผมจึงเป็นลูกค้าคนเดียวในร้าน
ไอร้อนยามบ่ายทะลักเข้าทางประตูพร้อมหญิงสาวในชุดแส็กสั้นสีแดง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามผมโดยไม่บอกกล่าว
"คงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าฉันจะขอนั่งด้วยคน" เสียงหวานของหญิงสาวคลุ้งด้วยกลิ่นเหล้า บ่งบอกดีกรีในเส้นเลือด แยกแยะไม่ได้ว่าแก้มชมพูระเรื่อของเธอเป็นฤทธิ์ของอัลกอฮอล์หรือเครื่องสำอาง
"เอ่อ.. ด้วยความยินดีครับ" ผมตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ครั้งแรกในชีวิตกระมังที่มีสาวสวยแปลกหน้า มาขอนั่งร่วมโต๊ะ
"จะรับอะไรดีครับ ถ้าจะให้โอกาสผมเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้ว"
"ขอบรั่นดีที่ดีที่สุดในร้านให้ฉันสักแก้ว ถ้าจะกรุณา.. ล้อเล่นน่า ฉันยังไม่เมาขนาดที่ไม่รู้ว่านี่เป็นร้านกาแฟ อืมม.. ถ้าจะจิบคาปูชิโนร้อนๆ กับหนุ่มแปลกหน้า คงไม่เลวกระมังคะ"
ผมสั่งกาแฟตามที่เธอต้องการ
"คุณชื่ออะไร หวังว่าคงไม่เป็นการก้าวก่ายคุณเกินไป"
"ผมชื่อ 'ชาย' ทำงานออฟฟิศแถวๆ นี้ เกิดในเดือนเดียวปีเดียวราศีเดียวกับ ติ๊ก เจษฎาภรณ์ ที่เพิ่งสละโสด แต่หน้าตาต่างกันคนละโยชน์ เพื่อเป็นการไม่เสียเปรียบผมขอถามกลับ ด้วยคำถามเดียวกัน"
เธอหัวเราะอย่างกับเจอเรื่องขำที่สุดในชีวิต " คุณเป็นผู้ชาย เลยชื่อ 'ชาย' ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ อืมม.. แต่ก็จำง่ายดี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะชาย ฉันชื่อ 'หญิง' ค่ะ ทำงานในเวลาตรงข้ามกับคุณ พูดให้ชัดๆ คือฉันทำงานกลางคืนค่ะ ส่วนเกิดปีไหน เป็นความลับที่ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไม่บอกกับชายหนุ่มแปลกหน้า"
ผมหัวเราะบ้าง "ชื่อคุณก็ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ หญิง"
"ฉันเพิ่งตั้งชื่อนี้เมื่อกี้เองค่ะ เพื่อให้คล้องจองกับคุณ และเพื่อไถ่โทษที่ฉันหาว่าชื่อคุณสิ้นคิด" เธอยิ้มบางๆ ให้ผม ก่อนที่จะยกกาแฟขึ้นสูดยาวๆ ผมทำอย่างเดียวกันกับแก้วของผมบ้าง แต่กลิ่นเหล้ายังคงกลบกลิ่นกาแฟ
"อะไรที่ทำให้คุณเมามาย ในยามบ่ายวันหยุดแบบนี้"
"ผู้ชายเฮงซวยน่ะชาย ผู้ชายมักง่าย เอาแต่ได้ หลายใจ ไม่รู้จักพอ" สีหน้าเธอหมองลง
"คุณรู้ไหมชาย ผู้หญิงกลางคืนอย่างฉันก็มีหัวใจไว้รักใครเหมือนกัน รักและทุ่มเทให้ผู้ชายคนหนึ่ง แต่มัน เอ่อ..ขอโทษค่ะ แต่เขาก็เห็นฉันเป็นแค่สิ่งบำบัดความใคร่ชั่วครั้งชั่วคราว ผู้ชายเลวๆ รกโลกเดินเกลื่อนถนน"
ผมสะดุ้งเล็กน้อย "ผมเสียใจด้วย ขอโทษที่ถามคำถามที่ทำให้คุณไม่สบายใจ"
"ช่างเถอะค่ะชาย ได้คุยกับคุณก็ทำให้ฉันดีขึ้นมาก มองแค่จุดนี้ฉันก็ไม่รู้จะตำหนิคุณได้ยังไง ด้วยสาเหตุเล็กน้อยอย่างนี้ อืมม.. ขอถามหน่อยเถอะชาย ฉันอยากรู้ อย่าหาว่าฉันสัปดนเลย คุณเคยมีเซ็กส์กับใครที่ไม่ได้รักหรือเปล่า เอ่อ.. ฉันเดาเอาว่าคุณน่าจะอายุเกิน 18 ปีแล้ว"
"โดยสัตย์จริง ไม่เคยครับ"
"คุณเป็นคนดีจัง ชาย คุณอาจจะเป็นผู้ชายดีๆ คนเดียวที่ฉันเคยคุยด้วย ขอจุ้นอีกซักเรื่องถ้าไม่รังเกียจ ชีวิตคู่คุณเป็นยังไงบ้าง ภรรยาคุณคงเป็นคนดีมากนะคะ" เธอยิ้มพร้อมคำถาม
"ผมไม่มีภรรยา"
"แต่คุณสวมแหวนแต่งงาน"
"พูดให้ถูก ผมเคยมีภรรยา เราแยกทางกันครับ"
"เสียใจด้วยค่ะชาย แล้วทำไมคุณยังสวมแหวนแต่งงานอยู่ อย่าบอกนะว่ายังอาลัยสาวเจ้าอยู่ โอ..สุภาพบุรุษรักเดียว มีอยู่จริงหรือนี่" เธอพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ
"นานเกินไปแล้วที่จะคร่ำครวญ ผมแค่สวมมันไว้ เผื่อคราตกยาก หมดหนทาง จะได้หยิบฉวยเดินเข้าร้านทองเปลี่ยนเป็นเงินเลี้ยงชีวิต"
"ความคิดเข้าท่า ไม่เลวค่ะชาย ไม่เลว" เธอหัวเราะยาวนาน
สีหน้าเธอสลดลงอีกครั้ง "เขาทิ้งฉันไปนานแล้ว แต่ฉันก็ลืมเขาไม่ลง ไม่มีซักวันทีฉันไม่คิดถึงเขา และฉันก็ไม่สามารถถอดแหวนนี้ได้ ฉันรักเขา ฉันรักแหวน มันเป็นตัวแทนของผู้ชายเลวๆ คนนั้นที่ฉันรักหมดใจ"
"คนเราต้องทิ้งอดีตบ้าง เพื่อเดินไปข้างหน้า ต้องทิ้งบางความฝันเพื่อตามหาฝันใหม่เพื่อหล่อเลี้ยงจิตใจ"
"ขอบคุณค่ะชาย สำหรับคำพูดที่ให้ฉันได้คิด คุณเป็นคนคิดดีทำดีจัง ถ้าฉันเจอคุณก่อนหน้านี้ ฉันคงไม่ลังเลที่จะรักคุณ... วะ เป็นสาวเป็นแส้ ฉันพูดกับชายหนุ่มอย่างนี้ได้ไง อย่าถือสาเลยค่ะ" เธอหัวเราะกลบเกลื่อนอารมณ์เศร้า
"ชายคะ ฉันต้องไปแล้ว ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ และกาแฟเลิศรสค่ะ ก่อนไปขออะไรซักอย่างได้มั๊ย สำหรับผู้หญิงตัวน้อยๆ อย่างฉัน สำหรับเพื่อนร่วมโต๊ะกาแฟของคุณ"
"อย่างไม่ลังเล, โอเคครับ..พร ๓ ประการ เชิญคุณขอในสิ่งที่ผมให้ได้" ผมติดตลก เมื่อเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นร่าเริง
"อย่างแรก.. เลี้ยงกาแฟฉันมื้อนี้ได้มั๊ยคะ โดยไม่หวังอะไร ฉันอยากรู้สึกดีๆ ที่มีใครทำอะไรเพื่อฉันโดยไม่หวังในสองเต้าของฉันบ้าง ขอโทษกับภาษาคนกลางคืนของฉันด้วยค่ะ"
"ตกลง ผมจะเลี้ยงคุณ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน จริงๆ แล้วคุณก็ทำให้วันเหงาๆ ของผมมีสีสันขึ้นเป็นกอง"
"อย่างที่สอง.. เป็นคนดีอย่างที่คุณเป็น ฉันอยากรู้จักผู้ชายดีๆ ซักคน ผู้ชายที่ไม่เห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องบำเรอความอยาก บำบัดความใคร่"
"แม้จะยากเย็น ผมจะพยายาม"
เธอถอดแหวนจากนิ้วนางข้างซ้าย "ข้อสุดท้าย...รับเหวนวงนี้ไว้ด้วยค่ะชาย ฉันไม่อยากจะจดจำมันแล้ว ฉันต้องทิ้งอดีตอันเลวร้าย เพื่อชีวิตข้างหน้า ช่วยเก็บมันไว้ห่างๆ ฉันที อืมม.. เก็บไว้เป็นทุนสำรองยามตกอับอย่างที่คุณคิดก็ได้ ถือว่าเป็นของที่ระลึกจากมิตรของคุณค่ะ"
ประตูถูกเปิดอีกครั้ง ไอร้อนทะลักสวนเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้า ขณะที่เธอเดินออกจากร้าน ทิ้งแหวนที่สลักอดีตอันปวดร้าวไว้บนโต๊ะ ผมหยิบมันขึ้นสวมที่นิ้วก้อยข้างซ้าย ๐
credit: ขอบคุณรูปจาก internet ครับ
เอ..หรือว่าเป็นความรัก?
เอ..หรือว่าอดีตดี?
เอ..จบสวยจังค่ะ
ขอให้เริ่มต้นสวยๆ พร้อมบทจบที่ผ่านการคัดกรองจากใจอันถี่ถ้วนนะคะ
ขอบคุณค่ะ
#1 By มิตร on 2009-07-10 20:39