~~ บันทึก นึกได้ ระบายเหงา ~~

ขอบคุณรูปภาพจาก http://grandyui.spaces.live.com/

เขียนไม่ออก กับ ขี้เกียจ  ห่างกันเพียงเส้นกั้นบางๆ

ทั้งสองกรณีให้ผลที่เหมือนกัน ถือเป็นภาวะที่ไม่พึงประสงค์สำหรับนักเขียน ผมไม่ใช่นักเขียน แค่อยากจะกลั่นอะไรจากความนึกคิดออกมา update blog บ้าง แต่ก็กลั่นไม่ออก

หมดมุก !!

เมื่อไม่มีมุกเขียนที่พอเป็นประเด็นสาระ สู้ไม่เขียนจะดีกว่า

อยากรัก แต่ไม่พร้อมที่จะทุ่มเท ก็อย่าริรัก

จนปิยะมิตรบางคน ส่งเสียงแซวว่าหยากไย่ขึ้นทั่ว blog แล้ว ไม่ยอมเขียนอะไรให้อ่านบ้างเลย เอาเปรียบกันนี่นา

ผมก้มหน้ารับโดยดุษณีย์  พร้อมรู้สึกยอมรับนับถือนักเขียนโดยเฉพาะ คอลัมนิสต์ ที่สรรหาเรื่องหาประเด็นมาเขียนได้อย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ  (เอ... ทำไมต้องเรียก 'คอลัมน์นิด' นะ ทำไมไม่เรียก 'คอลัมน์หน่อย'  เฮ้อ...มุกอย่างนี้ยังเล่นอีก เห็นมั๊ยว่าผม หมดมุก จริงๆ)

ก่อนที่หยากไย่จะขึ้นบล็อก มากไปกว่านี้ ลองคว้าอะไรที่วาบผ่านเข้ามาในห้วงความคิด แบบไร้การปรุงแต่ง ผลที่ได้เป็นแคนโต้ กระท่อนกระแท่น..

พายุฝน
หนาวเหน็บ
อ้างว้าง

        นกน้อย
        เปียกปอน
        โดดเดี่ยว

                ผู้มาเยือน
                มิตรภาพ 
                ความอบอุ่น

                        สายฝน
                        ฉ่ำเย็น
                        กรุ่นไอดิน 

                                ท้องฟ้า
                                โอบกอด
                                ขุนเขา

คงพอแก้ขัดได้กระมัง ถ้าใครเผลออ่านมาถึงบรรทัดนี้ ก็อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้เจ้าของบล็อกด้วยครับ

ขอความเห็นใจเถอะครับ ผมไม่อยาก..สิ้นมุกประดาตัว ๐